كننده‌ى آن ) ، طبق روش معمول كه اجراى آن طبق علوم روز ضرورى است ، يك يا چند دارو به كار برده مىشود و در صورت عدم تأثير ، داروهاى ديگرى به كار برده مىشود ، با توجه به اينكه اين داروها از يك طرف در افراد مختلف همگى مؤثر نيستند و ممكن است در شخصى ، درمان‌هاى اوليه و در شخص ديگرى درمان‌هاى آخر مؤثر باشند و از طرف ديگر ، هر يك از داروها داراى عوارض خاصى هستند ، آيا پزشك معالج ( كه در حقيقت داروهاى مختلف را به ترتيب در مورد بيمار آزمايش مىكند ) در قبال هزينه‌ى اضافه يا عوارض داروها مسئول است ؟ ج . در صورتى كه احتمال خطرِ ترك معالجه با احتمال خطر با معالجه مساوى باشد ، نمىتواند . اگر مساوى نباشد ، احتياطاً با اذن ولىّ اين عمل را انجام بدهد . معالجه سريع و پرخطر يا كم خطر و كم اثر 3920 . گاهى در بيمارىهايى - مانند برخى عفونت‌هاى نه چندان مهم - ، پزشك جهت تسريع بهبودى يا اطمينان از اينكه داروى تجويزى وى بسيار قوى است و در مورد خيلى از عفونت‌ها مىتواند مؤثر باشد و يا به خاطر اينكه از هزينه‌ى درمان بيمار و مراجعات مكرر وى بكاهد ، اقدام به تجويز داروهايى مىكند كه ضررهاى آن‌ها كاملًا شديد بوده و به اثبات رسيده است و اين در حالى است كه شايد بتوان از طريق داروهاى ديگرى كه ضرر بسيار كمترى دارند ، ولى ممكن است با عدم اطمينان كامل و هزينه‌ى زيادتر همراه باشند ، بيمار را معالجه نمود . با چنين فرضى ، بهترين كار چيست ؟ انتخاب راه سريع و پرخطر يا راه كم‌خطر و احياناً نامؤثر ؟ ج . به حسب ظاهر ، راه دوّمى مقدّم است . استفاده از داروهاى مشابه داروى اصلى 3921 . در صورتى كه داروهاى كاملًا مؤثّر ، به هر علّتى در دسترس نباشند ، آيا پزشك